Op de Nederlandse zender BNN komt deze vrijdag het programma "De grote Donorshow". Hierin zal een terminaal zieke, 37-jarige vrouw beslissen wie van drie kandidaten een van haar nieren zal krijgen. Het publiek mag ook mee stemmen door middel van een sms. De zender wil hiermee naar eigen zeggen aandacht vragen voor het nijpend tekort aan donoren.
Wat een hoop gelul.
Met een nobel doel als excuus een ongelooflijk smakeloos programma op de buis brengen. Sensatie zoeken met mensenlevens als inzet.
Ik voelde het al aankomen in de tijd van het programma Big Brother. Bij de komst hiervan schreeuwde de pers nog moord en brand. Wat zouden de psychologische gevolgen niet zijn van het afzonderen van een groep mensen? Het doembeeld van 1984 werd geschetst. De teloorgang van de privacy. De sensatiezucht van de media ten koste van de menselijke waardigheid.
Vijf Big Brother-seizoenen verder ligt niemand nog wakker van het format. Zelfs met dwergen, seropositieve homofielen en hoogzwangere bimbo's kunnen de makers het publiek niet meer boeien. De grenzen zijn verlegd. Pussyshots van puffende, persende Marina's. De Johnny die bij het aanschouwen van het vloeiende vruchtwater een appelflauwte krijgt. Magische momenten, vervlakt tot voyeuristische voosheid.
Wie heeft nog nood aan scenario's en scripten wanneer je een groep oversekste mediageile koppels kunt overtuigen om hun huwelijksbeloften met de voeten te treden voor een kans op het winnen van een geldbedrag en een poosje in de schijnwerpers? Smakeloze reality-tv op zijn ergst. Tot weer een nieuw verfoeilijk format het daglicht ziet.
Het is twintig jaar geleden dat ik The Running Man zag, een science-fiction film met Arnold Schwarzenegger, waarin op ironische wijze een toekomstbeeld met een totaal geperverteerde media werd geschetst. Een sadistische show waarin veroordeelde misdadigers hun vrijheid konden bekomen door het op te nemen tegen moordzuchtige jagers. Een film gebaseerd op een verhaal van Stephen King, die waarschijnlijk zijn plotconcept haalde bij de gladiatorgevechten ten tijde van de gedecadenteerde Romeinse cultuur.
Hoever staan we nu nog van dit toekomstbeeld? Hoelang duurt het nog voordat we per sms kunnen stemmen welke misdadiger de vrijheid krijgt, en welke de strop? Dat zou pas reality-tv zijn. Dan moet de brave burger ook niet meer gaan surfen om een massamoordenaar een toontje lager te zien zingen. Met HD-TV kun je de spierspasmen in het allerfijnste detail bestuderen. Dankzij digitale tv kun je die speciale momenten keer op keer bekijken. Wanneer je maar wil.
Dat is dus vooruitgang.
Wat een hoop gelul.
Met een nobel doel als excuus een ongelooflijk smakeloos programma op de buis brengen. Sensatie zoeken met mensenlevens als inzet.
Vijf Big Brother-seizoenen verder ligt niemand nog wakker van het format. Zelfs met dwergen, seropositieve homofielen en hoogzwangere bimbo's kunnen de makers het publiek niet meer boeien. De grenzen zijn verlegd. Pussyshots van puffende, persende Marina's. De Johnny die bij het aanschouwen van het vloeiende vruchtwater een appelflauwte krijgt. Magische momenten, vervlakt tot voyeuristische voosheid.
Wie heeft nog nood aan scenario's en scripten wanneer je een groep oversekste mediageile koppels kunt overtuigen om hun huwelijksbeloften met de voeten te treden voor een kans op het winnen van een geldbedrag en een poosje in de schijnwerpers? Smakeloze reality-tv op zijn ergst. Tot weer een nieuw verfoeilijk format het daglicht ziet.
Het is twintig jaar geleden dat ik The Running Man zag, een science-fiction film met Arnold Schwarzenegger, waarin op ironische wijze een toekomstbeeld met een totaal geperverteerde media werd geschetst. Een sadistische show waarin veroordeelde misdadigers hun vrijheid konden bekomen door het op te nemen tegen moordzuchtige jagers. Een film gebaseerd op een verhaal van Stephen King, die waarschijnlijk zijn plotconcept haalde bij de gladiatorgevechten ten tijde van de gedecadenteerde Romeinse cultuur.
Hoever staan we nu nog van dit toekomstbeeld? Hoelang duurt het nog voordat we per sms kunnen stemmen welke misdadiger de vrijheid krijgt, en welke de strop? Dat zou pas reality-tv zijn. Dan moet de brave burger ook niet meer gaan surfen om een massamoordenaar een toontje lager te zien zingen. Met HD-TV kun je de spierspasmen in het allerfijnste detail bestuderen. Dankzij digitale tv kun je die speciale momenten keer op keer bekijken. Wanneer je maar wil.
Dat is dus vooruitgang.