Doorgaan naar hoofdcontent

De wereld is plat

Wat hebben de mensen de laatste tijd toch tegen geneesmiddelen?

"Ik heb last van een tenniselleboog". - "Weet je," zeg ik dan voorzichtig, "een cortisone-injectie kan helpen." - "O nee, ik heb het niet zo op medicatie," is bijna steevast het antwoord. Ik geef hen meestal gelijk (ik heb de tijd nog de overtuigingskracht om hen van hun gebetonneerde standpunt af te brengen), en raad hen dan een osteopaat aan. Wat in sommige gevallen ook kan helpen. Net als rust, acupunctuur, kinesitherapie, en gewoonweg afwachten. Maar op korte termijn is het enige bewezen effectieve middel een infiltratie met een corticosteroïde zoals methylprednisolon. Jazeker, bij langdurig en repetitief gebruik kan het belastend werken op verschillende organen, maar bij een éénmalige toediening is het voordeel veel en veel groter dan het potentiële nadeel. Als we het toch over het chronisch gebruik van methylprednisolon hebben, er zijn zeer veel aandoeningen waarbij ontstekingsverschijnselen een rol spelen, en waarbij het gebruik van dit geneesmiddel het verschil maakt tussen een leefbaar bestaan en een continu (verliezend) gevecht tegen pijn en aftakeling. Methylprednisolon wordt al decennia met succes gebruikt bij de behandeling van astma, COPD (chronische bronchitis en longemfyseem), reuma, Multiple Sclerose (MS), Lupus Erythematodes (LE), bepaalde bloedziekten, de darmziekten colitis ulcerosa en de ziekte van Crohn, en allergische reacties. Verder werkt het tegen sommige vormen van kanker en tegen de ernstige misselijkheid die kan ontstaan bij chemotherapie.

Zure reflux, soms getriggerd door stress of overgewicht, soms door een kleine maagbreuk. "Dat kan gemakkelijk worden opgelost door een zuurremmer," zeg ik dan weleens. "En hoelang moet ik dat dan nemen?" - "Als je een maagbreuk hebt, moet je het blijven nemen." En ik ben ze kwijt, als het al niet het geval is bij de eerste vermelding van medicatie.

Pijnstillers, ontstekingsremmers, zuurremmers, bloeddrukverlagende middelen, cholesterolverlagers, antibiotica, het wordt allemaal als vergif beschouwd. Dan liever kruidengeneeskunde, dat is "natuurlijk". Net alsof de klassieke medicatie niet voor 80% is gebaseerd op natuurlijke producten. En gezuiverd, verbeterd, geperfectioneerd. Specifieker gemaakt voor de te behandelen aandoening. Tien jaar (als het niet meer is) doorgedreven onderzoek. Een hele medische wetenschap, die ertoe heeft geleid dat de gemiddelde levensverwachting in de Westerse wereld van onder de 40 jaar naar meer dan 70 jaar is gebracht.

Of de homeopathie, dat is pas de hype van de laatste jaren. Het systeem is gebaseerd op het gelijkheidsprincipe. Men gaat een stof nemen die in onverdunde toestand ongeveer dezelfde symptomen geeft als de aandoening die behandeld dient te worden. Dan gaat men die stof verdunnen tot zelfs 1 op 50.000, en gaat men de stof "potentiëren" door de verdunning te schudden. Ja, dat gaat helpen. Alle opvattingen en beweringen ten spijt, is er nog geen enkel erkend medisch onderzoek uitgevoerd dat enig effect heeft kunnen bewijzen van homeopathie, buiten het placebo-effect. En toch, toch blijft deze pure kwakzalverij aan populariteit winnen. Onbegrijpelijk. En frustrerend. Alsof een groep mensen beweert dat de aarde niet rond, maar plat is. En dat meer en meer mensen hun gaan geloven.

Populaire posts van deze blog

Jicht en jus (d'orange)

Recent heb ik gelezen dat softdrinks een jichtopstoot kunnen veroorzaken! Drinken van twee gesuikerde softdrinks per dag zou de kans op een jichtopstoot met 85% doen stijgen. Het vruchtsuiker (fructose) is verantwoordelijk voor dit verhoogd risico, dieetdranken geven geen probleem. Ook andere producten die fructose bevatten (fruitsappen, appels en sinaasappels) geven een verhoogde kans op jicht!? Kijk, dat is dus nieuw voor mij. In alle overzichtslijstjes voor jichtlijders vind je net terug dat je fruit naar believen mag nuttigen. Snoepjes die fructose bevatten moet je dan weer vermijden. Ja, het wordt soms verwarrend. Jicht is een reumatische aandoening. Ze is al heel lang geleden beschreven.  De Griekse geneesheer Hippocrates had het er 25 eeuwen geleden al over. Men dacht wel altijd dat jicht een gevolg was van een overdaad aan alcohol en rijkelijke maaltijden. De jichtlijder kreeg alle schuld voor zijn ziekte in de schoenen geschoven. Maar het is een te hoog urinezuurgehal

Chloorgas

In de Jordaanse havenstad Aqaba zijn zeker twaalf mensen omgekomen en 250 anderen gewond geraakt bij een ongeval met een container met chloorgas. Het giftige gas kwam vrij toen de container tijdens het transport viel. Het ongeval vond plaats op 27 juni 2022. Een container met 25 ton chloorgas moest per schip naar Djibouti in de Hoorn van Afrika gebracht worden. Maar toen een kraan de container op het schip probeerde te plaatsen, stortte de container naar beneden en meteen kwam een grote gele gifwolk vrij. Bij het ongeval kwamen minstens twaalf mensen om het leven. Nog eens 250 anderen raakten gewond. De gewonden werden overgebracht naar twee openbare ziekenhuizen, een privéziekenhuis en een veldhospitaal. Chloor is bij kamertemperatuur een geelgroen gas met een typische, irriterende geur. Door afkoeling of door drukverhoging wordt het een heldere, amberkleurige vloeistof. Het wordt als vloeistof in aangepaste containers getransporteerd. Het kent vele toepassingen o.a. als bleekmiddel i

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels