De BMI is al jarenlang een maat voor overgewicht, en het hieraan gerelateerd cardiovasculair risico. De Body Mass Index, of ook wel de Queteletindex geheten (door een Vlaming ontwikkeld!), is een index die de verhouding tussen de lengte en het gewicht geeft (gewicht gedeeld door de lengte in het kwadraat - kijk bvb. maar op Wikipedia voor uitgebreide informatie).
De ideale BMI is 22, met normale waarden (zowel voor mannen als voor vrouwen) tussen 18 en 25. BMI van 24,9 = yay! BMI van 25,1 = noo! Enfin, misschien niet zo scherp afgelijnd, maar het geeft toch een aardige richtlijn. Er zijn echter ZO VEEL mensen met overgewicht, dat ik zelden refereer naar het ideale gewicht. Als iemand een BMI van 30 heeft (wat al "ernstig overgewicht" is), zeg ik niet - je moet x aantal kg afvallen om je ideale gewicht te bereiken (want dan geven ze het op voorhand al op), maar dan zeg ik wel - je moet y aantal kg afvallen om geen overgewicht meer te hebben, of - je weegt y kg teveel. Ik ga er nooit te diep op in, zeg niet vaak dat ze dan eigenlijk nog steeds op de rand van overgewicht zouden zitten, want dat ideale gewicht halen ze toch nooit meer.
Die x-en en y-en klinken wel nogal droog. Laat ik een concreet voorbeeld geven. Ik heb een lengte van 1m75. Mijn ideale gewicht is dan 67 kg (22x1,75x1,75). Wat ik in een lang verleden ook woog. Maar dan komt het getrouwde leven. Ik denk dat je dan een nieuwe index moet gebruiken, de MMI (de Married Mass Index), zijnde de BMI x 1,2. Dat zou ongeveer kloppen met mijn nieuw gewicht, 81 kg... ,99 - misschien toch eerder 82 kg, ik zal het maar toegeven. Mijn BMI bedraagt momenteel 27 (81/1,75/1,75). Wat zeg ik dan aan zo iemand? Je weegt VIJFTIEN kg teveel? Dat is gewoon om depressief van te worden! Nee, dan zeg ik toch liever: je hebt een overgewicht van 6 kg. Klinkt al een heel stuk milder.
Maar ik moet toegeven dat de BMI niet een feilloze manier is om overgewicht te beoordelen. Volgens de genadeloze BMI zou bvb. Arnold Schwarzenegger overgewicht hebben - er wordt namelijk geen rekening gehouden met de totale spiermassa.
Een alternatieve methode om overgewicht te beoordelen is de waist-hip ratio. Dit is de verhouding tussen de lenden (ter hoogte van de navel, met de buik ontspannen dus niet zitten valsspelen!) en de heupen (op de dikste plek). Die verhouding moet minder zijn dan 0,95 voor mannen en 0,80 voor vrouwen. Want het is vooral abdominaal vet dat cardiovasculair risico inhoudt. Ik zal mezelf weer als voorbeeld nemen. Een lendenomtrek van 92 cm en een heupomtrek van 100 cm. Dit geeft een WHR van 0,92. Waardoor ik plots géén overgewicht meer heb. Mmh, deze index bevalt me toch wat beter...
Maar wat las ik gisteren? "Thin people may be fat inside". Daar staat in dat vet rond de inwendige organen mogelijk nog schadelijker is dan het zichtbare vet. Tsk, dan dénk je dat je safe zit... Uit onderzoek is dus gebleken dat zelfs mensen met een perfect normale BMI inwendig totaal vervet kunnen zijn, en bijgevolg een verhoogd cardiovasculair risico hebben. Dikke, getrainde sumoworstelaars zijn volgens hun redenering gezonder dan magere, sedentaire fotomodellen.
De oplossing? Gezonder eten en vooral meer bewegen.
Staar je dus niet blind op de weegschaal. Leef gewoon gezonder. Ik zal misschien proberen dat advies zelf eens op te volgen.
De ideale BMI is 22, met normale waarden (zowel voor mannen als voor vrouwen) tussen 18 en 25. BMI van 24,9 = yay! BMI van 25,1 = noo! Enfin, misschien niet zo scherp afgelijnd, maar het geeft toch een aardige richtlijn. Er zijn echter ZO VEEL mensen met overgewicht, dat ik zelden refereer naar het ideale gewicht. Als iemand een BMI van 30 heeft (wat al "ernstig overgewicht" is), zeg ik niet - je moet x aantal kg afvallen om je ideale gewicht te bereiken (want dan geven ze het op voorhand al op), maar dan zeg ik wel - je moet y aantal kg afvallen om geen overgewicht meer te hebben, of - je weegt y kg teveel. Ik ga er nooit te diep op in, zeg niet vaak dat ze dan eigenlijk nog steeds op de rand van overgewicht zouden zitten, want dat ideale gewicht halen ze toch nooit meer.
Die x-en en y-en klinken wel nogal droog. Laat ik een concreet voorbeeld geven. Ik heb een lengte van 1m75. Mijn ideale gewicht is dan 67 kg (22x1,75x1,75). Wat ik in een lang verleden ook woog. Maar dan komt het getrouwde leven. Ik denk dat je dan een nieuwe index moet gebruiken, de MMI (de Married Mass Index), zijnde de BMI x 1,2. Dat zou ongeveer kloppen met mijn nieuw gewicht, 81 kg... ,99 - misschien toch eerder 82 kg, ik zal het maar toegeven. Mijn BMI bedraagt momenteel 27 (81/1,75/1,75). Wat zeg ik dan aan zo iemand? Je weegt VIJFTIEN kg teveel? Dat is gewoon om depressief van te worden! Nee, dan zeg ik toch liever: je hebt een overgewicht van 6 kg. Klinkt al een heel stuk milder.
Een alternatieve methode om overgewicht te beoordelen is de waist-hip ratio. Dit is de verhouding tussen de lenden (ter hoogte van de navel, met de buik ontspannen dus niet zitten valsspelen!) en de heupen (op de dikste plek). Die verhouding moet minder zijn dan 0,95 voor mannen en 0,80 voor vrouwen. Want het is vooral abdominaal vet dat cardiovasculair risico inhoudt. Ik zal mezelf weer als voorbeeld nemen. Een lendenomtrek van 92 cm en een heupomtrek van 100 cm. Dit geeft een WHR van 0,92. Waardoor ik plots géén overgewicht meer heb. Mmh, deze index bevalt me toch wat beter...
Maar wat las ik gisteren? "Thin people may be fat inside". Daar staat in dat vet rond de inwendige organen mogelijk nog schadelijker is dan het zichtbare vet. Tsk, dan dénk je dat je safe zit... Uit onderzoek is dus gebleken dat zelfs mensen met een perfect normale BMI inwendig totaal vervet kunnen zijn, en bijgevolg een verhoogd cardiovasculair risico hebben. Dikke, getrainde sumoworstelaars zijn volgens hun redenering gezonder dan magere, sedentaire fotomodellen.
De oplossing? Gezonder eten en vooral meer bewegen.
Staar je dus niet blind op de weegschaal. Leef gewoon gezonder. Ik zal misschien proberen dat advies zelf eens op te volgen.