Ik weet het, het is niet zo eenvoudig om te stoppen met roken. Het verslavend effect van nicotine. De sociale druk. De gewoonte van het grijpen naar een sigaret. De gewichtstoename bij het stoppen. De constante stress van het bestaan. Het is gewoon niet het juiste moment om te stoppen, dokter. Wel, dat zijn allemaal excuses. Het moment is nu! Maak gewoon voor jezelf de beslissing om de rest van je stinkstokken in de vuilbak te smijten en niet meer om te kijken. Doe het gewoon. Alle bovenstaande excuses zijn precies dat. Excuses. Smoesjes. Het is niet alsof ik vraag om te stoppen met ademen. Je gaat niet dood aan stoppen met roken. Als je het wil, kun je het.
Maar daar zit het 'em vaak. De wil is er niet. Niet echt. Er is wel die gedachte dat het eigenlijk toch wel beter zou zijn om te stoppen met roken. Gezonder voor het lichaam, en ook voor de portemonnee. Ja, kon ik maar stoppen, zuchten ze. Waar zit nu mijn aansteker?
Het is frustrerend hoor. Zie ik mensen keer op keer terug, en telkens zet ik in hun dossier bij anamnese "Advies: rookstop." Jaar na jaar. "Rookt een pakje sigaretten per dag." "Rookt nog steeds een pakje per dag." "Rookt een tiental sigaretten per dag." - maar met een donkerblauw vermoeden dat ze eigenlijk niet meer de waarheid durven te vertellen.
O ja, iedereen weet ondertussen wel dat roken kankerverwekkend is. Voor sommigen. Maar niet voor henzelf. Want ze voelen zich gezond. Geen last van ophoesten van grijze fluimen 's morgens. Geen prikkelhoest. Geen terugkerende verkoudheden. Geen kortademigheid bij inspanning. Of toch niet vaak. Niet echt.
Vroeger, toen ik op mijn werk zelf nog de longfunctiemeting kon uitvoeren (nu wordt een computergestuurd apparaat door de verplegers gebruikt, en enkel bij beroepsrisico), deed ik al eens de moeite om een longfunctiemeting uit te voeren met deze mensen. Als ik de tijd had tenminste - een luxe die steeds schaarser wordt, maar dat terzijde. Ik liet hen blazen, alles geven, zo hard als ze konden, zo snel als ze konden, en dat twee tot drie maal. En dan gaf ik hen de ontnuchterende cijfers. "Eerst het goede nieuws. De longinghoud is goed, zelfs enkele percenten meer dan voorspeld. Maar de inhoud blijft altijd wel goed. De snelheid en de kracht daarentegen, die zijn 15% minder dan zou moeten zijn. Dat voel je niet. De longen hebben veel reserve. Maar de schade is er wel. Er zijn inderdaad mensen die hun hele leven zelfs twee pakjes per dag kunnen roken zonder longemfyseem te krijgen. Maar jij bent daar niet één van. Als je verder blijft roken, gaat je longfunctie steeds verder en verder achteruit gaan, tot je als 70-jarige met een zuurstoffles aan je rolstoel zit rond te rijden, omdat je rokerslongen totaal verlittekend zijn en je nooit meer genoeg adem kunt krijgen." Dat had wel eens effect. Dat gaf wel eens de doorslag om de spreekwoordelijke stap te zetten.
Maar de tijd om dit alles te doen ontbreekt me op heden te vaak, en bij gebrek aan longfunctiemeter, ook de mogelijkheid. Spijtig. Want die mensen, diegenen die dan ook stopten en niet meer opnieuw begonnen, voelden dan ook daadwerkelijk het verschil. En een nieuwe longfunctie toonde ook een vooruitgang. Het is nooit te laat om te stoppen.
---Maar daar zit het 'em vaak. De wil is er niet. Niet echt. Er is wel die gedachte dat het eigenlijk toch wel beter zou zijn om te stoppen met roken. Gezonder voor het lichaam, en ook voor de portemonnee. Ja, kon ik maar stoppen, zuchten ze. Waar zit nu mijn aansteker?
O ja, iedereen weet ondertussen wel dat roken kankerverwekkend is. Voor sommigen. Maar niet voor henzelf. Want ze voelen zich gezond. Geen last van ophoesten van grijze fluimen 's morgens. Geen prikkelhoest. Geen terugkerende verkoudheden. Geen kortademigheid bij inspanning. Of toch niet vaak. Niet echt.
Vroeger, toen ik op mijn werk zelf nog de longfunctiemeting kon uitvoeren (nu wordt een computergestuurd apparaat door de verplegers gebruikt, en enkel bij beroepsrisico), deed ik al eens de moeite om een longfunctiemeting uit te voeren met deze mensen. Als ik de tijd had tenminste - een luxe die steeds schaarser wordt, maar dat terzijde. Ik liet hen blazen, alles geven, zo hard als ze konden, zo snel als ze konden, en dat twee tot drie maal. En dan gaf ik hen de ontnuchterende cijfers. "Eerst het goede nieuws. De longinghoud is goed, zelfs enkele percenten meer dan voorspeld. Maar de inhoud blijft altijd wel goed. De snelheid en de kracht daarentegen, die zijn 15% minder dan zou moeten zijn. Dat voel je niet. De longen hebben veel reserve. Maar de schade is er wel. Er zijn inderdaad mensen die hun hele leven zelfs twee pakjes per dag kunnen roken zonder longemfyseem te krijgen. Maar jij bent daar niet één van. Als je verder blijft roken, gaat je longfunctie steeds verder en verder achteruit gaan, tot je als 70-jarige met een zuurstoffles aan je rolstoel zit rond te rijden, omdat je rokerslongen totaal verlittekend zijn en je nooit meer genoeg adem kunt krijgen." Dat had wel eens effect. Dat gaf wel eens de doorslag om de spreekwoordelijke stap te zetten.
Maar de tijd om dit alles te doen ontbreekt me op heden te vaak, en bij gebrek aan longfunctiemeter, ook de mogelijkheid. Spijtig. Want die mensen, diegenen die dan ook stopten en niet meer opnieuw begonnen, voelden dan ook daadwerkelijk het verschil. En een nieuwe longfunctie toonde ook een vooruitgang. Het is nooit te laat om te stoppen.
AMSTERDAM - Ruim de helft van de rokende patiënten blijft na ziekenhuisopname wegens een levensbedreigend hartprobleem toch roken. Hartpatiënten in Nederland slagen er minder dan patiënten in andere Europese landen in hun leefstijl te verbeteren.
Dat blijkt uit een donderdag gepubliceerd onderzoek van de Nederlandse Hartstichting, dat deel uitmaakt van een grotere Europese studie. Bij het onderzoek waren bijna tienduizend patiënten in vijftien Nederlandse ziekenhuizen betrokken.
Ondanks campagnes is het aantal rokende hartpatiënten de afgelopen jaren nauwelijks gedaald. Juist voor deze patiënten is stoppen met roken belangrijk, stelt het rapport. Als ze direct stoppen, daalt hun risico om aan de aandoening te overlijden binnen twee, drie jaar tot het niveau van een niet-roker.
Artsen worden in het rapport aangespoord hart- en herseninfarcten sneller vast te stellen en sneller te behandelen. Door een betere infrastructuur en organisatie in ziekenhuizen kan winst worden geboekt. Nu al wordt bij een patiënt in Nederland sneller een diagnose gesteld dan in de andere landen.
Volgens het rapport is de behandeling van patiënten met hart- en vaatziekten in Nederland in grote lijnen vergelijkbaar met die in andere landen. In toenemende mate volgen artsen en ziekenhuizen de richtlijnen, die voor de zorg voor deze patiënten zijn opgesteld. Daardoor is de kwaliteit van de zorg gemiddeld genomen verbeterd.
(ANP)
Bron: AD.nl. Hartpatiënten blijven roken. 26 april 2007.
Dat blijkt uit een donderdag gepubliceerd onderzoek van de Nederlandse Hartstichting, dat deel uitmaakt van een grotere Europese studie. Bij het onderzoek waren bijna tienduizend patiënten in vijftien Nederlandse ziekenhuizen betrokken.
Ondanks campagnes is het aantal rokende hartpatiënten de afgelopen jaren nauwelijks gedaald. Juist voor deze patiënten is stoppen met roken belangrijk, stelt het rapport. Als ze direct stoppen, daalt hun risico om aan de aandoening te overlijden binnen twee, drie jaar tot het niveau van een niet-roker.
Artsen worden in het rapport aangespoord hart- en herseninfarcten sneller vast te stellen en sneller te behandelen. Door een betere infrastructuur en organisatie in ziekenhuizen kan winst worden geboekt. Nu al wordt bij een patiënt in Nederland sneller een diagnose gesteld dan in de andere landen.
Volgens het rapport is de behandeling van patiënten met hart- en vaatziekten in Nederland in grote lijnen vergelijkbaar met die in andere landen. In toenemende mate volgen artsen en ziekenhuizen de richtlijnen, die voor de zorg voor deze patiënten zijn opgesteld. Daardoor is de kwaliteit van de zorg gemiddeld genomen verbeterd.
(ANP)
Bron: AD.nl. Hartpatiënten blijven roken. 26 april 2007.