Doorgaan naar hoofdcontent

VPA

Nog een voorbeeld van een product waarvan ik wat informatie heb verstuurd...

---
Het product VPA bevat voornamelijk ethylacetaat (60-80%). De overige ca. 30% van het product bestaat uit niet-vluchtige, geurloze stoffen. Zij geven geen significante gezondheidsrisico’s en geven geen aanleiding tot lichamelijke klachten.

Dit product is licht ontvlambaar (R11) ; damp/luchtmengsels zijn ontplofbaar. Het is irriterend voor de ogen (R36). Bij herhaalde blootstelling kan het een droge of gebarsten huid veroorzaken. De dampen kunnen slaperigheid en duizeligheid veroorzaken.

Bij blootstelling kan het aanleiding geven tot
• hoofdpijn, misselijkheid, keelpijn, hoesten, duizeligheid, slaperigheid, zwakte en bewusteloosheid
• droge huid
• rode en pijnlijke ogen

Wijze van opname
De stof kan in het lichaam worden opgenomen door inademing van de dampen.
Een voor de gezondheid schadelijke verontreiniging van de lucht, zal eerder snel worden bereikt bij verdamping van deze stof bij 20°C.

Effecten bij kortstondige blootstelling
De stof is irriterend voor de ogen en de luchtwegen. De stof kan effecten hebben op het centraal zenuwstelsel. Blootstelling ver boven de blootstellingsgrenzen kan de dood veroorzaken.

Effecten bij langdurige of herhaalde blootstelling
De vloeistof ontvet de huid. Dit kan niet-allergisch contacteczeem teweegbrengen. De stof kan dan ook via de huid worden opgenomen.

Gebruik van alcoholische dranken versterkt de schadelijke werking.

Advies
Het product VPA geeft meer klachten dan eerder gebruikte producten met ethylacetaat bij de werknemers van het bedrijf waarvoor ik deze informatie opstelde. De oorzaak hiervan lijkt me voornamelijk een kwestie van concentratie-hoeveelheid in de omgevingslucht – de enige oplossing bij verder gebruik van dit product lijkt me dan ook het optimaliseren van de arbeidshygiënische omstandigheden:
• voldoende luchtverversing
• geschikte ademhalingsbeschermingsmiddelen
• veiligheidsbrillen
• beschermende handschoenen


Dr. Edelhart Y. Kempeneers

Preventieadviseur - Arbeidsgeneesheer

Encare Prevent

Populaire posts van deze blog

Nieuwe nieuwsbrief: Wijs op Werk

Update juli 2026 - de nieuwsbrief heet nu Wijs op Werk Wat hieronder staat is nog altijd juist, alleen de naam en de plek zijn veranderd. De nieuwsbrief verschijnt vanaf nu als Wijs op Werk , met een eigen website: wijsopwerk.be . Waarom de naamswissel? "Werk" dekt beter waar het over gaat: welzijn, preventie, verzuim- en re-integratiebeleid, wetgeving, en wat AI daar concreet mee doet. Wekelijks, met daarbij een persoonlijk essay dat alleen in de eigen nieuwsbrief verschijnt. Alle edities en alle artikels staan voortaan op wijsopwerk.be . Inschrijven kan daar rechtstreeks: wijsopwerk.be/nieuwsbrief . -- Juli 2025 Sinds kort heb ik op LinkedIn een nieuwsbrief gelanceerd: Wegwijs in welzijn. Daarin bundel ik wekelijks de artikels die ik publiceer over welzijn, preventie en arbeidsgezondheid. De reden? Er verschijnt zoveel informatie, wetswijzigingen en opinies dat het soms moeilijk is om het overzicht te bewaren. Met deze nieuwsbrief wil ik alles bundelen en gestructureerd ...

Nieuwe artikels

Ik ben nog aan het overwegen hoe ik mijn publicaties op lange termijn ga aanpakken—of ik verder werk aan mijn blog, artikels zowel op LinkedIn als hier blijf delen, een onderscheid maak op basis van onderwerp, of een andere richting insla. Voorlopig kan je al mijn nieuwe artikels terugvinden op mijn LinkedInpagina via deze link: https://www.linkedin.com/in/edelhartkempeneers/recent-activity/articles/ .

Moderne lotusvoeten

Vandaag verscheen een artikel op VRT NWS , dat schoenen met hoge hakken (voorlopig) lijken te hebben afgedaan. Nu kan ik eindelijk een tekst die ik al sinds begin 2020 als "draft" heb staan, publiceren! Wanneer we lezen over de praktijk van het voetinbinden in het oude China, gruwelen we van zulke barbaarse martelpraktijken. Hoe heeft een schoonheidsideaal ooit in zulke mate kunnen ontsporen? Nochtans bezondigen wij ons aan gelijkaardige praktijken, alleen is het moeilijker om zulke dingen objectief te beoordelen, wanneer je zelf in die cultuur verweven zit. Voetinbinden Ik ga dit cultureel gegeven toch even kaderen. De praktijk van voetinbinden heeft zich in China ontwikkeld tijdens de Tang-dynastie (618-907 na Chr.). Het hield in dat men bij jonge meisjes de voeten omzwachtelde. De vier kleine tenen werden naar binnen geplooid en braken uiteindelijk vanzelf. De grote teen bleef recht. Het resultaat was een "lotusvoetje". Dit gold als een teken van wels...